Nauczanie indywidualne.

Nauczanie indywidualne - to alternatywna forma kształcenia dla uczniów mających orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego. Odbywać się może w:

• domu rodzinnym ucznia;
• w przedszkolu lub szkole.

Dla jakich uczniów organizuje się nauczanie indywidualne?

Zgodnie z art. 71b ust. 1a ustawy o systemie oświaty „indywidualnym na­uczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły".

Ta forma nauczania przeznaczona jest dla uczniów poważnie chorych, z cięż­kimi urazami, po wypadkach, operacjach itp.

Upośledzenie umysłowe, wady wzroku, słuchu - nawet poważne, nie kwali­fikują dziecka do nauczania indywidualnego. Uczeń dotknięty niepełnosprawno­ścią może być nauczany indywidualnie tylko ze względu na chorobę.

Kto wydaje decyzję w sprawie nauczania indywidualnego?

Dyrektor szkoły, do której uczęszcza uczeń. Podstawą wydania decyzji jest „orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania" wydane przez zespół orze­kający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej lub innej publicznej poradni specjalistycznej oraz wniosek rodziców. Decyzja jest wyda­wana w porozumieniu z organem prowadzącym szkolę.

Jaka jest przyczyna wzrostu przypadków indywidualnego nauczania w szkołach?

Trudno odpowiedzieć na to pytanie bez przeprowadzenia odpowiednich ba­dań. Niemniej można zauważyć wzrost liczby dzieci niepełnosprawnych (w tym szczególnie z upośledzeniem w stopniu umiarkowanym lub znacznym) realizu­jących w tej formie obowiązek szkolny. Uczniowie ci najczęściej przez cały okres nauki pozostają w domu. Powodem tego stanu rzeczy jest brak, ze strony rodziców, chęci umieszczenia dziecka w szkole specjalnej. Jest to zjawisko bar­dzo niepokojące. Dziecko jest bowiem skazane na izolację społeczną, ograniczo­ny zakres oddziaływań rewalidacyjnych (które gwarantuje szkoła specjalna).

 zss.powiatkrapkowicki.pl

torun.gazeta.pl 

Stres jatrogenny

Jatrogenia - postępowanie lekarza albo innego pracownika służby zdrowia, albo takie warunki zakładu leczniczego, które wywierają niekorzystny wpływ na stan psychiczny lub fizyczny.

 

  www.stomatologiadzieci.pl


Najczęstsze błędy jatrogenne:

• nieprzygotowanie psychiczne dzieci do iniekcji zabiegów czy czynności diagnostycznych, wykonywanych szczególnie za pomocą nieznanych mu narzędzi czy aparatury;
• lekceważenie lęków przeżywanych przez dziecko w czasie czynności medycznych;
• niecierpliwe, rygorystyczne przełamywanie oporu dziecka przed np. iniekcją lub zabiegiem;
• brak rozmów i zajęć terapeutycznych łagodzących napięcie emocjonalne i stany lęków;
• zawstydzanie i zastraszanie dziecka;
• ograniczenie wszelkiej aktywności dziecka;
• długi czas bezczynnego oczekiwania dziecka na badanie lub zabieg;
• lekceważenie potrzeb poznawczych dziecka;
• obojętność emocjonalna wobec dziecka;
• monotonia wyposażenia sal dziecięcych.

Co robić, jeśli dziecko pyta się wprost o ważne dla niego sprawy? 

Przede wszystkim nie należy unikać rozmowy. Młodzi ludzie podczas rozmowy chcą sprawdzić czy rodzice będą z nim na dobre i na złe. 

Szkoły przyszpitalne

Szkoły przyszpitalne - organizowane są przy szpitalach, sanatoriach, prewentoriach i zakładach rehabilitacyjnych.

W szkole przyszpitalnej organizowane są:

•  zajęcia edukacyjne;
• podejmowane są działania opiekuńczo- wychowawcze.

Uczniowie szkół przyszpitalnych zapisywani są do nich czasowo, na okres pobytu w szpitalu.

Po zakończeniu pobytu w szpitalu uczeń wraca do szkoły macierzystej z pisemną informacją o wynikach nauczania i zachowania. Szkoła macierzysta musi uwzględnić uzyskane przez ucznia oceny.

Adaptacja dziecka przewlekle chorego do własnej choroby.

Przebieg procesu adaptacji dziecka do własnej choroby zależy od poznawczego odzwierciedlenia choroby w psychice. Czyli:

• co o niej wie;
• jak ją rozumie;
• jak dziecko postrzega ją i ocenia.

Na koncepcje własnej choroby składają się następujące kategorie:

• wiedza naukowa o chorobie;
• informacje o chorobie przekazywane przez specjalistów medycyny, członków rodziny;
• biopsychiczne doświadczenia doznawane w przebiegu choroby;
• społeczne doświadczenia doznawane w przebiegu choroby;
• oddziaływania społecznej opini o chorobie.

jakubpastuszka.pl

Dlaczego warto stosować bajkoterapie w szpitalu? 

Dzieciom łatwiej jest zrozumieć swój lęk, poradzić sobie z nim, zaakceptować. 
Są pomocne w przygotowaniu do trudnego, czasem bolesnego zabiegu, wspierają w rozstaniu z rodzicami, obniżają poczucie winy z powodu płaczu czy zawiedzenia oczekiwań rodziców. 

Jak nauczyciel może przygotować się na przyjęcie chorego ucznia?

Przed przyjęciem ucznia do placówki ważne jest, aby nauczyciel spotkał się z rodzicami i zebrał informacje dotyczące:

1. Istoty choroby, jej dotychczasowego przebiegu

2. Główne problemy dziecka i konieczność podania środków

Zdjęcie pochodzi z: http://kobieta.onet.pl/dziecko/male-dziecko/rodzice-najlepszymi-nauczycielami-jezyka-angielskiego/ylbxm

Lęk u dzieci hospitalizowanych 

Jest to lęk przed śmiercią, konsekwencją długiego leczenia. Cierpiące dziecko nie jest zmotywowane do dalszej walki z chorobą, jest przygnębione, prowadzić to może do depresji. 
Konieczność stałej kontroli, życie dziecka podporządkowane jest chorobie.

źródło: youtube

Bajkoterapia - bajka terapeutyczna

Bajkoterapia - odmiana biblioterapii (dział arteterapi).

Bajka terapeutyczna to krótkie opowiadanie z morałem tworzone dla dzieci  w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym.

Cechy bajek:

• bohater znajduje się w trudnej sytuacji i przeżywa stany lękowe;
• wprowadzone do bajki postacie pomagaja bohaterowi znaleźć sposoby przezwyciężenia trudnych chwil życia.

Rodzaje bajek terapeutycznych:

• bajka relaksacyjna;
• bajka psychoedukacyjna;
• bajka psychoterapeutyczna.

Żródło: You Tube

Obciążenia dziecka przewlekle chorego

Dziecko w trakcie trwania przewlekłej choroby narażone jest na takie obciązenia jak:

• złe samopoczucie
• zaburzenia funkcji różnych organów i układów
• doznanie bólu ciała
• przeżywanie lęku
• poczucie cierpienia
• permanentna konieczność samokontroli
• ograniczenie aktywności psychoruchowej

Zdjęcie pochodzi ze strony: http://www.edziecko.pl/rodzice/1,79353,6351943,Dzwigajac_swiat___pamietnik_mamy_przewlekle_chorego.html

Bajka relaksacyna

Bajki relaksacyjne mają na celu: wyciszenie, odprężenie, uspokojenie dziecka, 

Opiera się na 3 strukturach: 

- słuchowej- np. słyszysz śpiew ptaka

- wzrokowej- np. widzisz pole maków

- uczuciowej- np. czujesz podmuch wiatru

Arteterapia

Arteterapia składa się na: 

- działania i sztuki plastyczne

- muzykoterapia

- choreoterapia (taniec+ ćwiczenia muzyczno ruchowe)

- biblioterapia 

- teatroterapia

- filmoterapia

- estezjoterapia 

Filmik pochodzi z: www.youtube.pl 

Zdjęcie pochodzi ze strony: http://miriada.edu.pl/arteterapia/

Obraz choroby dziecka.

Tworzenie się obrazu choroby u małego dziecka : 

Najpierw powstaje obraz choroby w ogóle, niezależnie od jej rodzaju. Jeśli dziecko dotknięte jest chorobą od urodzenia to obraz choroby jest integralna częścią kształtującego się u niego obrazu samego siebie.

Choroba widziane przez dziecko to:

• złowrogi twór tkwiący w organiźmie;
• złowroga postać;
• czerwony robak w brzuchu dziecka;
• gwiaździsta twarz z czarnymi ustami i zębami;
• obiekt zagrożenia.

http://m.ocdn.eu/_m/e794aea1976d783b5cc9806b7bf62a1c,62,37.jpg

Obciążenia psychologiczne osób przewlekle chorych.

Przewlekłą chorobę traktować możemy jako stresor, który obciąża długotrwale organizm i psychikę dziecka.

Odporność na stresujące obciążenia zależą od:

• właściwości układu nerwowego;
• sił odpornościowych organizmu;
• obrazu samego siebie, samooceny poczucia własnej wartości;
• sytuacji społecznej osoby w tym więzi z innymi ludźmi i wsparcia od nich uzyskanego.

info.edziecko.pl

Dziecko narażone jest w trakcie trwania przewlekłej choroby na takie obciażenia jak:

• złe samopoczucie;
• zaburzenia funkcji różnych organów;
• doznanie bólu ciała;
• przeżywanie lęku;
• poczucie cierpienia;
• pernamentna konieczność samokontroli;
• ograniczenie aktywności psychoruchowej.

Minimalizowanie negatywnych skutków hospitalizacji/ Prawa małoletniego pacjenta

By zminimalizować negatywne skutki hospitalizacji należy zapewnić dziecku kontakt i więź z rodzicami sformułowano ,,EUROPEJSKĄ KARTĘ PRAW DZIECKA W SZPITALU''. Prawa małoletniego pacjenta podczas pobytu w szpitalu regulują dokumenty dotyczące pacjentów dorosłych m.in. Ustawa o Prawach Pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz Karta Praw Pacjenta

Zdjęcie pochodzi z:  http://lodz.gazeta.pl/lodz/51,35153,11183044.html?i=4

Małoletni pacjent

 Prawa małoletniego pacjenta podczas hospitalizacji regulują dokumenty dotyczące pacjentów dorosłych m.in. ustawa o Prawach Pacjenta i rzeczniku Praw pacjenta oraz Karta Praw Pacjenta. 

Zdjęcie pochodzi ze strony: http://foto.recenzja.pl/Forum-album_showpage-pic_id-214708.html

Fazy w hospitalizmie : 

Faza protestu - dziecko nie przyjmuje do wiadomości tego, że jest chore, zadaje pytanie dlaczego akurat jego to spotkało. 

Faza rozpaczy - dziecko ciągle płacze, nie ma z nim kontaktu, nie bawi się ani nie je.

Faza zobojętnienia - dziecko całkowicie zamyka się w sobie, nie przyjmuje pokarmu, nie mówi.

Niektórzy badacze dodają 4 fazę : faza letargu - dziecko przestaje przyjmować płyny i pokarm.

http://s.v3.tvp.pl/images/9/a/0/uid_9a0c624b396bd719ac61200d7441d36a1296485183138_width_700_play_0_pos_3_gs_0.png

Hospitalizacja dziecka w kontekście przywiązania

Hospitalizacja powoduję,że oddzielenie dziecka od matki/bliskiej osoby i środowiska rodzinnego staje się dla niego problemem wpływając niekiedy na przebieg istotnych procesów rozwojowych.
Przywiązanie u dzieci charakteryzuje się cechami:
1. Jest selektywne tzn skupione na konkretnej osobie
2. Poszukiwanie bliskości fizycznej
3. Zapewnia uczucie ukojenia i bezpieczeństwo
4. Prowadzi do lęku separacyjnego, kiedy więź zostaje zerwana niemożliwe jest uzyskanie bliskości

Zdjęcie pochodzi ze strony: http://kielce.gazeta.pl/kielce/51,35268,9297042.html?i=2