Nauczanie indywidualne.

Nauczanie indywidualne - to alternatywna forma kształcenia dla uczniów mających orzeczenie o potrzebie nauczania indywidualnego. Odbywać się może w:

• domu rodzinnym ucznia;
• w przedszkolu lub szkole.

Dla jakich uczniów organizuje się nauczanie indywidualne?

Zgodnie z art. 71b ust. 1a ustawy o systemie oświaty „indywidualnym na­uczaniem obejmuje się dzieci i młodzież, których stan zdrowia uniemożliwia lub znacznie utrudnia uczęszczanie do szkoły".

Ta forma nauczania przeznaczona jest dla uczniów poważnie chorych, z cięż­kimi urazami, po wypadkach, operacjach itp.

Upośledzenie umysłowe, wady wzroku, słuchu - nawet poważne, nie kwali­fikują dziecka do nauczania indywidualnego. Uczeń dotknięty niepełnosprawno­ścią może być nauczany indywidualnie tylko ze względu na chorobę.

Kto wydaje decyzję w sprawie nauczania indywidualnego?

Dyrektor szkoły, do której uczęszcza uczeń. Podstawą wydania decyzji jest „orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania" wydane przez zespół orze­kający działający w publicznej poradni psychologiczno-pedagogicznej lub innej publicznej poradni specjalistycznej oraz wniosek rodziców. Decyzja jest wyda­wana w porozumieniu z organem prowadzącym szkolę.

Jaka jest przyczyna wzrostu przypadków indywidualnego nauczania w szkołach?

Trudno odpowiedzieć na to pytanie bez przeprowadzenia odpowiednich ba­dań. Niemniej można zauważyć wzrost liczby dzieci niepełnosprawnych (w tym szczególnie z upośledzeniem w stopniu umiarkowanym lub znacznym) realizu­jących w tej formie obowiązek szkolny. Uczniowie ci najczęściej przez cały okres nauki pozostają w domu. Powodem tego stanu rzeczy jest brak, ze strony rodziców, chęci umieszczenia dziecka w szkole specjalnej. Jest to zjawisko bar­dzo niepokojące. Dziecko jest bowiem skazane na izolację społeczną, ograniczo­ny zakres oddziaływań rewalidacyjnych (które gwarantuje szkoła specjalna).

 zss.powiatkrapkowicki.pl

torun.gazeta.pl